Ο παιδικός χρονότοπος του Κυριάκου Συφιλτζόγλου

Δείτε περισσότερα

ΒΑΡΒΑΡΑ ΡΟΥΣΣΟΥ « …µάθε να διαβάζεις τον χρόνο στην χωρική ολότητα του κόσµου,  και επιπλέον, να   αντιλαµβάνεσαι πως ο χώρος συµπληρώνεται όχι σαν ένα σταθερό υπόβαθρο, σαν κάτι δεδοµένο µία φορά και για πάντα, αλλά σαν µία ολότητα στη διαδικασία των γενεών, σαν ένα γεγονός: προσπάθησε να µάθεις να διαβάζεις όλα τα σηµάδια του χρόνου […]

Πέντε χρόνια αντίποδες

Πέντε χρόνια αντίποδες

Φέτος τον Δεκέμβριο οι αντίποδες κλείνουν πέντε χρόνια ζωής και πενήντα ένα βιβλία. Στην καινούργια μας ιστοσελίδα θα βρίσκετε πλέον όλα μας τα βιβλία, κριτικές, αναγνώσεις και εκδηλώσεις.

Δείτε περισσότερα
Ιστορία της βίας

Ιστορία της βίας

Δεν είχε ξημερώσει ακόμα εντελώς. Ο δρόμος ήταν άδειος. Ήμουν μόνος, σκουντούφλαγα, λίγα βήματα είχα να κάνω, κι όμως η βιασύνη με έκανε να τα μετράω: Καμιά πενηνταριά βήματα ακόμα, προχώρα, καμιά εικοσαριά βήματα ακόμα κι έφτασες. Επιτάχυνα. Και σκεφτόμουν – ανυπομονούσα να έρθει το μέλλον που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα […]

Δείτε περισσότερα
Με τον παραμορφωτικό φακό της Κλαρίσε Λισπέκτορ

Με τον παραμορφωτικό φακό της Κλαρίσε Λισπέκτορ

Ο Μασάδο ντε Ασίς υπήρξε η σημαντικότερη μορφή της βραζιλιάνικης λογοτεχνίας, το απόλυτο σημείο αναφοράς για κάθε Βραζιλιάνο πεζογράφο, ποιητή και θεατρικό συγγραφέα του 20ού αιώνα, έχοντας κατακτήσει μια θέση ανάλογη με αυτή του Πούσκιν στη Ρωσία και του Σαίξπηρ στη Βρετανία. Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς τη σημασία αυτού που είπε ο μοντερνιστής συγγραφέας Λόπες Βερίσιμο […]

Δείτε περισσότερα
Στις αβύσσους μιας άδειας καθημερινότητας

Στις αβύσσους μιας άδειας καθημερινότητας

Η Κλαρίσε Λισπέκτορ είναι πλέον αρκετά γνωστή στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, μιας και έχουν μεταφραστεί ήδη τέσσερα βιβλία της στα ελληνικά. Θεωρείται η σπουδαιότερη Βραζιλιάνα συγγραφέας του αιώνα που μας πέρασε και υπήρξε μια εντελώς ιδιαίτερη περίπτωση στη λογοτεχνία, μια περίπτωση που δύσκολα μπορεί να ενταχθεί σε κανόνες. Η συγκεκριμένη συλλογή διηγημάτων κυκλοφόρησε για πρώτη […]

Δείτε περισσότερα
Σπίτι παιδιού

Σπίτι παιδιού

Άλλοι το ’λεγαν «Ίδρυμα», άλλοι «Σπίτι Παιδιού» και άλλοι «Πολυτεχνείο». Σ’ αυτό δούλευε η μαμά και ζούσαμε μέσα του πέντε μέρες. Στην Πλατανιά ήταν αυτό. Όπως και να το ’λεγε κάποιος στο χωριό, όλοι ήξεραν πού είναι. Ένα μεγάλο πέτρινο κτίριο ήταν, με πολλά τραπέζια, παιχνίδια και πινγκ πονγκ. Εμείς κοιμόμασταν σ’ ένα δωμάτιο δίπλα, […]

Δείτε περισσότερα