Η Ζοάνα από την παιδική της ηλικία προσπαθεί να κατανοήσει τον εαυτό της και τον κόσμο γύρω της, έναν κόσμο όπου οι γονείς της δεν ζουν πια, συνειδητοποιώντας ότι δεν είναι αρκετά έξυπνη ώστε να μην καταλαβαίνει τη ζωή. Πειραματίζεται με τη γλώσσα, τις αισθήσεις, το σώμα καθώς μεγαλώνει, επιχειρεί να συνδεθεί με τους ανθρώπους γύρω της, με τον δάσκαλό της, αργότερα με τον άντρα της, ακόμη και με τη γυναίκα με την οποία την απατάει. Η Λισπέκτορ με αυτόν τον μοναδικό χαρακτήρα, που μοιάζει σαν να περικλείει όλες τις γυναίκες, επινοεί μια καινούργια, βαθιά μαγευτική αλλά απόλυτα ισορροπημένη γλώσσα για να μιλάει κανείς για τον εαυτό. Το πρώτο αυτό βιβλίο της Κλαρίσε Λισπέκτορ, που εκδόθηκε όταν εκείνη ήταν μόλις είκοσι τριών χρονών, θεωρείται μέχρι και σήμερα ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα που έχουν γραφτεί ποτέ στην πορτογαλική γλώσσα.

«Δεν αναγνώριζα πια αυτά που έλεγα. Δεν αναγνώριζα πια τις ίδιες μου τις αναμνήσεις όταν τις αφηγούμουν· δεν αναγνώριζα πια αυτά που είχα ζήσει με τη μορφή που είχαν επιβάλει στην αφήγησή μου, έχανα τον εαυτό μου, ήξερα πως αν προχωρούσα σε αυτή την αφήγηση θα ήταν πολύ αργά για να γυρίσω πίσω»