Η Ζοάνα από την παιδική της ηλικία προσπαθεί να κατανοήσει τον εαυτό της και τον κόσμο γύρω της, έναν κόσμο όπου οι γονείς της δεν ζουν πια, συνειδητοποιώντας ότι δεν είναι αρκετά έξυπνη ώστε να μην καταλαβαίνει τη ζωή. Πειραματίζεται με τη γλώσσα, τις αισθήσεις, το σώμα καθώς μεγαλώνει, επιχειρεί να συνδεθεί με τους ανθρώπους γύρω της, με τον δάσκαλό της, αργότερα με τον άντρα της, ακόμη και με τη γυναίκα με την οποία την απατάει. Η Λισπέκτορ με αυτόν τον μοναδικό χαρακτήρα, που μοιάζει σαν να περικλείει όλες τις γυναίκες, επινοεί μια καινούργια, βαθιά μαγευτική αλλά απόλυτα ισορροπημένη γλώσσα για να μιλάει κανείς για τον εαυτό. Το πρώτο αυτό βιβλίο της Κλαρίσε Λισπέκτορ, που εκδόθηκε όταν εκείνη ήταν μόλις είκοσι τριών χρονών, θεωρείται μέχρι και σήμερα ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα που έχουν γραφτεί ποτέ στην πορτογαλική γλώσσα.

Τέσσερις νεαροί Ισπανοί ξεκινούν ένα καλοκαίρι για τη νότια Γαλλία, προκειμένου να δουλέψουν σεζόν στον τρύγο. Όμως η πραγματικότητα τους επιφυλάσσει κάτι πολύ πιο παράξενο: αντί για τα αμπέλια, βρίσκονται να δουλεύουν σε εκτροφεία πουλερικών και σε γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες, σε ένα σύμπαν που δοκιμάζει τις αντοχές τους, τις μεταξύ τους σχέσεις, την αντίληψή τους για τον κόσμο. Αναδεικνύοντας συνειδητά τις επιρροές του Μπόρχες και του Μπολάνιο, ο Ατσέμι γράφει ένα μυθιστόρημα που διερευνά με χιούμορ τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία, ανάμεσα στην αυτογνωσία και τη φιλία, ανάμεσα στην ταυτότητα και την εργασία, με την πίστη ότι η αφήγηση μιας ιστορίας είναι, στην καλύτερη περίπτωση, εκείνο που κάνουμε ενστικτωδώς όσο καταρρέει ό,τι βρίσκεται γύρω μας.

«Η πραγματικότητα δεν έχει την υποχρέωση να είναι ενδιαφέρουσα – ούτε η μνήμη· η λογοτεχνία την έχει. Οι αναμνήσεις μου πιάνουν όλο το χώρο που χρειάζονται οι μυστηριώδεις λεπτομέρειες και η έκπληξη. Θα μπορούσα να τις αναδιατάξω, πράγματι, αλλά αν το έκανα, θα πρόδιδα κατά κάποιο τρόπο την αλήθεια.»