Ζήλια

Ι

Τραγουδάει τα πρωινά στον καμπινέ. Μπορείτε να φανταστείτε τι χαρούμενος και υγιής άνθρωπος είναι αυτός. Η επιθυμία να τραγουδήσει του έρχεται αντανακλαστικά. Τα τραγουδίσματά του, που δεν έχουν μήτε μελωδία μήτε λόγια, παρά μόνο ένα «τα-ρα-ρα» που το ξεφωνίζει σε διάφορους τόνους, μπορούν να ερ­­­μηνευτούν κάπως έτσι:
«Πόσο μ’ αρέσει να ζω… τα-ρα! τα-ρα!… Το έντερό μου είναι ελαστικό… ρα-τα-τα-τα-ρα-ρι… Τα πεπτικά μου υγρά κινούνται μέσα μου σωστά… ρα-τα-τα-ντου-τα-τα… συσπάσου, έντερο, συσπάσου… τραμ-μπα-μπα-μπουμ!»
Όταν περνάει το πρωί από δίπλα μου (εγώ κάνω τον κοιμισμένο), πηγαίνοντας από το υπνοδωμάτιο στην πόρτα που οδηγεί στα ενδότερα του διαμερίσματος, στο αποχωρητήριο, η φαντασία μου τον ακολουθεί. Ακούω την ανακατωσούρα στον καμπινέ, που είναι στενός για το τεράστιο σώμα του. Η πλάτη του τρίβεται στην πίσω πλευρά της κλειστής πόρτας, οι αγκώνες του χτυπούν στους τοίχους, κοπανάει τα πόδια του. Στην πόρτα της τουαλέτας έχει ένα ματ οβάλ τζάμι. Γυρίζει το διακόπτη, το οβάλ φωτίζεται και γίνεται ένα υπέροχο αυγό στο χρώμα του οπαλίου. Με τα μάτια της φαντασίας μου βλέπω το αυγό αυτό να αιωρείται στο σκοτάδι του διαδρόμου.
Ζυγίζει έξι πούντια. Πρόσφατα, κατεβαίνοντας μια σκάλα, παρατήρησε πως τα στήθη του τρεμουλιάζουν στο ρυθμό των βημάτων του. Γι’ αυτό αποφάσισε να προσθέσει στη γυμναστική του ένα νέο σετ ασκήσεων.
Είναι ένα υποδειγματικό αρσενικό.
Συνήθως κάνει γυμναστική όχι στο υπνοδωμάτιό του, αλλά σ’ αυτό το απροσδιόριστης χρήσης δωμάτιο όπου μένω εγώ. Εδώ έχει περισσότερη άπλα, αέρα, περισσότερο φως και λάμψη. Από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα μπαίνει δροσιά. Επίσης, εδώ έχει νιπτήρα. Φέρνει ένα ψάθινο χαλάκι απ’ το υπνοδωμάτιο. Γδύνεται μέχρι τη μέση, με το πλεχτό του σώβρακο πιασμένο μ’ ένα κουμπί στη μέση της κοιλιάς. Ο γαλαζορόδινος κόσμος του δωματίου στριφογυρνάει στον σεντεφένιο φακό του κουμπιού. Όταν ξαπλώνει στο χαλάκι ανάσκελα και αρχίζει να σηκώνει τα πόδια εναλλάξ, το κουμπί δεν αντέχει. Ξεπροβάλλει ο βουβώνας του. Ο βουβώνας του είναι μεγαλοπρεπής. Μια τρυφερή κηλίδα. Μια απαγορευμένη γωνιά. Ο βουβώνας ενός επιβήτορα. Μια τέτοια βουβωνική χώρα καστόρινης στιλπνότητας έχω δει σε αρσενική αντιλόπη. Τις κοπέλες, τις γραμματείς και τις υπαλλήλους του γραφείου του θα πρέπει να τις διαπερνούν ερωτικά ρεύματα με μια του ματιά.
Πλένεται σαν αγοράκι, ξεφυσάει, χοροπηδά, ρουθουνίζει, βγάζει κραυγές. Παίρνει το νερό με τις χούφτες και πριν το φτάσει στις μασχάλες, το χύνει στο χαλάκι. Το νερό σκορπίζεται στην ψάθα σε ολόκληρες, καθαρές σταγόνες. Ο αφρός πέφτει στη λεκάνη και αρχίζει να φουσκώνει σαν τηγανίτα. Μερικές φορές τον τυφλώνει το σαπούνι και σκουπίζει τα βλέφαρα με τους αντίχειρες βλαστημώντας. Κάνει γαργάρες κρώζοντας. Κάτω από το μπαλκόνι σταματούν οι άνθρωποι και σηκώνουν τα κεφάλια τους να δουν.
Το πιο ρόδινο και ήσυχο πρωινό. Η άνοιξη στο αποκορύφωμά της. Σε όλα τα περβάζια υπάρχουν ζαρντινιέρες με λουλούδια. Από τις ρωγμές τους διαρρέει το κιννάβαρι της επικείμενης ανθοφορίας.
(Εμένα δεν μ’ αγαπάνε τα πράγματα. Τα έπιπλα πα­­­σχίζουν να μου βάλουν τρικλοποδιά. Κάποια λακαρι­στή γωνία μια φορά κυριολεκτικά με δάγκωσε. Με το πά­­­πλωμα έχουμε πάντα δύσκολες σχέσεις. Η σούπα που μου σερβίρουνε δεν κρυώνει ποτέ. Αν κάποιο πραματάκι –νόμισμα ή κουμπί– πέσει από το τραπέζι, κα­­­τρακυλάει συνήθως κάτω από κάποιο ασήκωτο έπιπλο. Σέρνομαι στο πάτωμα και, σηκώνοντας το κεφάλι, βλέ­­­πω τον μπουφέ να γελάει.)
Οι μπλε τιράντες του κρέμονται στο πλάι. Πηγαίνει στο υπνοδωμάτιο, βρίσκει το πενς-νε πάνω στην κα­­­­ρέκλα, το φοράει μπροστά στον καθρέφτη και επιστρέ­­φει στο δωμάτιό μου. Εδώ, στη μέση του δωματίου, ση­­­κώνει τις τιράντες, και τις δύο ταυτόχρονα, με μια κί­­­νηση σαν να φορτώνει στους ώμους του φορτίο. Σε μένα δεν λέει κουβέντα. Εγώ κάνω πως κοιμάμαι. Στις με­­­ταλλικές αγκράφες στις τιράντες του, ο ήλιος συγκεντρώνεται σε δύο φωτεινές δέσμες. (Τα πράγματα τον αγαπάνε.)
Δεν χρειάζεται να χτενιστεί και να φροντίσει τα γέ­­νια και το μουστάκι του. Το κεφάλι του είναι κοντοκουρεμένο, το μουστάκι μικρό – ακριβώς κάτω απ’ τη μύτη. Μοιάζει με μεγάλο παχουλό αγοράκι.
Πήρε ένα μπουκαλάκι· το γυάλινο πώμα έτριξε. Έρι­­­ξε κολόνια στην παλάμη του και την πέρασε από την κα­­­μπύλη του κεφαλιού του – από το μέτωπο στον αυχέ­­να και πίσω.
Το πρωί πίνει δύο ποτήρια κρύο γάλα: παίρνει μια κανάτα απ’ τον μπουφέ, βάζει και πίνει όρθιος.
Όταν τον πρωτοείδα, έμεινα άναυδος. Ήταν κάτι απίστευτο, κάτι αδιανόητο. Στεκόταν μπροστά μου ­­­­­­
μ’ ένα κομψό γκρίζο κουστούμι, μυρίζοντας κολόνια. Τα χείλη του ήταν φρέσκα, ελαφρώς σαρκώδη. Ήταν, απ’ ό,τι φαίνεται, δανδής.
Πολύ συχνά ξυπνάω μέσα στη νύχτα απ’ το ροχαλητό του. Μέσα στη νύστα μου, δεν καταλαβαίνω τι γίνεται. Σαν κάποιος να προφέρει απειλητικά το ίδιο πράγμα: «Κρακατόου… κρρρα… κα…… τόουουου…»
Του διέθεσαν ένα πανέμορφο διαμέρισμα. Τι βάζο είναι αυτό που στέκεται δίπλα στην μπαλκονόπορτα πάνω σε λακαριστή βάση! Ένα βάζο απ’ την πιο φίνα πορσελάνη, καμπυλόγραμμο, ψηλό, μ’ ένα απαλό κόκκινο του αίματος να φεγγίζει μέσα του. Θυμίζει φλαμίνγκο. Το διαμέρισμα βρίσκεται στον δεύτερο όροφο. Το μπαλκόνι αιωρείται ελεύθερο στο χώρο. Ο φαρδύς δρόμος του προαστίου μοιάζει με λεωφόρο. Από κάτω, στην απέναντι πλευρά, είναι ένας κήπος: ένας τυπικός για τα περίχωρα της Μόσχας πυκνός κήπος γεμάτος δέντρα, ένα άτακτο σύνολο που ξεφύτρωσε σ’ ένα κενό οικόπεδο ανάμεσα σε τρεις τοίχους, σαν μέσα σ’ ένα φούρνο.
Είναι λαίμαργος. Το μεσημέρι τρώει έξω. Χθες το βρά­­­δυ ήρθε πεινασμένος, αποφάσισε να τσιμπήσει. Στον μπουφέ δεν είχε τίποτα. Κατέβηκε κάτω (στη γω­­­νία έχει ένα μαγαζί) και έφερε ένα σωρό πράγματα: δια­­κόσια πενήντα γραμμάρια χοιρομέρι, ένα βάζο καπνιστές σαρδέλες, σκουμπρί σε κονσέρβες, μια μεγάλη φραντζόλα, κοτζάμ μισοφέγγαρο ολλανδικό τυρί, τέσσερα μήλα, μια δεκάδα αυγά και ζελεδάκια «Πέρσικο μπιζέλι». Παρήγγειλε αυγά μάτια και τσάι (η κουζίνα του σπιτιού είναι κοινή, εξυπηρετούν δύο μαγείρισσες σε βάρδιες).
– Περιδρομιάστε, Καβαλέροφ, με προσκάλεσε και έπεσε κι αυτός με τα μούτρα. Έφαγε την ομελέτα απ’ το τηγάνι, κόβοντας τα κομμάτια του ασπραδιού όπως ξεφλουδίζουμε το σμάλτο. Τα μάτια του γέμισαν αίμα, έβγαλε και ξαναφόρεσε το πενς-νε, μασούλαγε, ξεφυσούσε, κουνιόντουσαν τα αυτιά του.
Μου αρέσει να παρατηρώ. Έχετε παρατηρήσει ποτέ ότι το αλάτι πέφτει από την άκρη του μαχαιριού χωρίς ν’ αφήνει κανένα ίχνος – το μαχαίρι λάμπει σαν ανέγγιχτο· ότι το πενς-νε καβαλάει το κόκαλο της μύτης σαν ποδήλατο· ότι ο άνθρωπος περιβάλλεται από μικρές επιγραφές, μια διάσπαρτη μυρμηγκοφωλιά από μικρές επιγραφές: πάνω στα πιρούνια, τα κουτάλια, τα πιάτα, το σκελετό του πενς-νε, τα κουμπιά, τα μολύβια; Κα­­­νένας δεν τις παρατηρεί. Παλεύουν για την ύπαρξή τους. Περιφέρονται από βλέμμα σε βλέμμα, μέχρι και τα τεράστια γράμματα των κρεμαστών επιγραφών. Εξεγείρο­­­νται – τάξη εναντίον τάξης: τα γράμματα των πι­­­νακί­­­δων με τις ονομασίες των οδών πολεμούν με τα γράμμα­­­τα στις αφίσες.
Έφαγε μέχρι σκασμού. Έφτασε ένα μήλο με το μαχαίρι, αλλά έκοψε μόνο ένα κίτρινο μάγουλο και το πα­­­ρά­­­τησε.
Ένας λαϊκός επίτροπος μίλησε γι’ αυτόν πολύ επαινετικά σε μια ομιλία:
– Ο Αντρέι Μπάμπιτσεφ είναι ένας από τους εξαιρετικούς ανθρώπους του κράτους.
Αυτός, ο Αντρέι Πετρόβιτς Μπάμπιτσεφ, κατέχει τη θέση του διευθυντή του ομίλου επιχειρήσεων της βιομηχανίας τροφίμων. Είναι μεγάλος παραγωγός σαλαμιού, ζαχαροπλάστης και μάγειρας.
Κι εγώ, ο Νικολάι Καβαλέροφ, είμαι ο παλιάτσος του.