Σπίτι παιδιού

Κυριάκος Συφιλτζόγλου

Άλλοι το ’λεγαν «Ίδρυμα», άλλοι «Σπίτι Παιδιού» και άλλοι «Πολυτεχνείο». Σ’ αυτό δούλευε η μαμά και ζούσαμε μέσα του πέντε μέρες. Στην Πλατανιά ήταν αυτό. Όπως και να το ’λεγε κάποιος στο χωριό, όλοι ήξεραν πού είναι. Ένα μεγάλο πέτρινο κτίριο ήταν, με πολλά τραπέζια, παιχνίδια και πινγκ πονγκ. Εμείς κοιμόμασταν σ’ ένα δωμάτιο δίπλα, που πιο δίπλα είχε ένα μικρό κουζινάκι και μια μικρή τουαλέτα. Απέναντι έβλεπες το βουνό και πίσω μια παιδική χαρά ήταν, γεμάτη πεύκα. Πέντε μέρες μέναμε στην Πλατανιά και τις άλλες δύο πηγαίναμε στο κανονικό μας σπίτι στην Προσοτσάνη, στο άλλο μας χωριό. Εκεί το σπίτι λεγόταν εργατική κατοικία κι έκανε πολύ κρύο, φυσούσε από το Νευροκόπι κι αυτό ήταν άκρη άκρη. Μέχρι να ζεσταθεί, φεύγαμε πάλι για την Πλατανιά. Τις Κυριακές πριν επιστρέψουμε στο Σπίτι Παιδιού, κάναμε μια επίσκεψη στη γιαγιά που ήταν πεθαμένη. Ο μπαμπάς συνήθως καθόταν στο αμάξι και άκουγε ποδόσφαιρο στο ραδιόφωνο. Μαζί με τον αδερφό μου γεμίζαμε δυο μπιτόνια νερό και τα πηγαίναμε στον τάφο της γιαγιάς. Η μαμά έπλενε τα μάρμαρα και πότιζε τα βασιλικά.

Σχετικά Άρθρα

Ο παιδικός χρονότοπος του Κυριάκου Συφιλτζόγλου

Ο παιδικός χρονότοπος του Κυριάκου Συφιλτζόγλου

ΒΑΡΒΑΡΑ ΡΟΥΣΣΟΥ « …µάθε να διαβάζεις τον χρόνο στην χωρική ολότητα του κόσµου,  και επιπλέον, να   αντιλαµβάνεσαι πως ο χώρος συµπληρώνεται όχι σαν ένα σταθερό υπόβαθρο, σαν κάτι δεδοµένο µία φορά και για πάντα, αλλά σαν µία ολότητα στη διαδικασία των γενεών, σαν ένα γεγονός: προσπάθησε να µάθεις να διαβάζεις όλα τα σηµάδια του χρόνου […]

Δείτε περισσότερα
Πέντε χρόνια αντίποδες

Πέντε χρόνια αντίποδες

Φέτος τον Δεκέμβριο οι αντίποδες κλείνουν πέντε χρόνια ζωής και πενήντα ένα βιβλία. Στην καινούργια μας ιστοσελίδα θα βρίσκετε πλέον όλα μας τα βιβλία, κριτικές, αναγνώσεις και εκδηλώσεις.

Δείτε περισσότερα
Ιστορία της βίας

Ιστορία της βίας

Γιάννης Καλογερόπουλος

Δεν είχε ξημερώσει ακόμα εντελώς. Ο δρόμος ήταν άδειος. Ήμουν μόνος, σκουντούφλαγα, λίγα βήματα είχα να κάνω, κι όμως η βιασύνη με έκανε να τα μετράω: Καμιά πενηνταριά βήματα ακόμα, προχώρα, καμιά εικοσαριά βήματα ακόμα κι έφτασες. Επιτάχυνα. Και σκεφτόμουν – ανυπομονούσα να έρθει το μέλλον που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα […]

Δείτε περισσότερα